Boeken die ik de afgelopen tijd las II

Boeken die ik de afgelopen tijd las II

Na het succes van de vorige Boeken die ik de afgelopen tijd las, heb ik besloten dat dit een terugkerende rubriek wordt. Ik vond vier boeken per blogpost wel een mooi aantal, dus elke keer als ik vier boeken gelezen heb, zal ik zo’n blogpost schrijven. Hoe vaak die blogpost komt, is dus geheel afhankelijk van hoe snel ik lees.

Dat leek een goed idee, maar ik ben dus blijkbaar niet zo goed in tellen. Ik was aan het wachten todat ik eindelijk een vierde boek had voor deze blog, maar blijkbaar had ik het vierde boek al op 14 oktober uit.

Afijn, het vijfde boek schuift dus door naar de volgende blogpost.

Als je op de titel van het blog klikt, ga je naar de site van Bol. Als je daar vervolgens het boek koopt, krijg ik daar geld voor. Als je dat doet: bedankt!

Jo Nesbø – De roodborst

De roodborst van Jo Nesbø is het derde boek in de serie over politiecommissaris Harry Hole. De eerste twee boeken (De vleermuisman en De kakkerlak) hoef je niet per se gelezen te hebben om De roodborst te begrijpen. Dat had ik namelijk ook niet gedaan, en het ging prima.

De roodborst speelt zich af in Oslo, het is de taak van Harry Hole om staatshoofden te beschermen. Hij komt er vervolgens achter dat er mogelijk een aanslag gepleegd gaat worden. Dat brengt hem op het spoor van de huidige neonazi’s in Noorwegen en Noren die in de Tweede Wereldoorlog in Leningrad aan de kant van de Duitsers hebben gevochten.

De roodborst vind ik echt een next-level thriller. Er zitten zo veel verwijzingen in en het verhaal is zo complex. Ik heb het boek twee keer gelezen en pas na de tweede keer had ik echt goed door hoe het verhaal in elkaar zat. Ondanks de complexe verhaalstructuur vlieg je door het boek en wil je na De roodborst gelijk aan het volgende Harry Hole verhaal beginnen.

Sarah Knight – The Life-Changing Magic of Not Giving a F*ck

Dit boek van Sarah Knight vond ik écht niet leuk. De enige reden dat ik het heb uitgelezen, was omdat ik het al vrij snel uit had. Het boek gaat, zoals de titel al zegt, om het geven van minder fucks. Ik weet niet of ik al gewoon heel weinig fucks geef in m’n leven, maar ik heb niks geleerd van dit boek.

Als je de titel leest en denkt ‘Ik moet minder fucks geven in m’n leven’, hoef je het boek niet meer te lezen. Het hele boek is namelijk een herhaling daarvan. Er wordt uitgelegd hoe je in verschillende situaties minder fucks kunt geven, maar dat is geen nieuwe informatie.

Ik vond de schrijfstijl ook vreselijk irritant. Het is een soort parodie op het boek van Marie Kondo (The life-changing magic of tidying up) en daardoor wordt het steeds zogenaamd grappig opgeschreven. Ik vond het alleen op geen moment grappig. Het kan ook dat de Nederlandse vertaling gewoon slecht is, overigens.

Dus nee. Ik zou dit boek niet aanraden, ik vond het zonde van m’n tijd.

Jonas Jonasson – De 100-jarige man die uit het raam klom en verdween

Dit boek vond ik dan wel weer fantastisch. Allan wordt honderd en dat wordt groots gevierd in zijn bejaardentehuis. Hij vindt dat alleen vreselijk en besluit om uit het raam te klimmen en weg te lopen. Vanaf dat moment begint Allan aan een bijzondere reis.

Zo steelt hij een koffer van iemand die op de bus aan het wachten was, wat achteraf een koffer vol met geld blijkt te zijn. Op zijn avontuur verzamelt hij vervolgens allemaal verschillende bijzondere mensen om zich heen. Tegelijkertijd krijg je in flashbacks steeds meer te weten over het leven van Allan.

De 100-jarige man die uit het raam klom en verdween vond ik leuk omdat de verhalen zó bizar zijn, maar toch alemaal kloppen. Aan de ene kant is het spannend: Allan die hartstikke oud is, gaat op de vlucht voor de maffia die de koffer met geld terug wil. Aan de andere kant is het verhaal erg grappig: al snel blijkt dat Allan hartstikke slim is en alle problemen op een grappige manier weet op te lossen.

Herman Koch – Red ons, Maria Montanelli

Van Herman Koch heb ik al meerder boeken gelezen (zoals Geachte Heer M., Het diner en Zomerhuis met zwembad), maar aan zijn oudere boeken had ik me nog nooit gewaagd. Red ons, Maria Montanelli is gepubliceerd in 1989 en gaat over het zogenaamd moderne en liberale Montanelli-lyceum.

Gaandeweg blijkt het lyceum van ‘Maria Montanelli’ een school à la Maria Montessori te zijn. In het boek vertelt een van de leerlingen over de school. Een zwakbegaafde jongen verdrinkt op een schoolreisje voor zijn ogen en hij wordt later van school gestuurd. In het boek vertelt hij hoe het zo ver heeft kunnen komen en kraakt hij het hele lyceum met alle mensen erop af.

Als je van de cynische schrijfstijl van Herman Koch houdt, is dit een boek voor jou. Op die cynische toon wordt die hele school bekritiseerd. Ik vond het hilarisch.

Op de hoogte blijven van wat ik lees? Voeg me dan toe op Goodreads! En als je zelf nog goede boekentips hebt, hoor ik het ook graag.

Foto bovenaan door Patrick Tomasso via Unsplash

Volg:
Share:

2 Reacties

  1. 10/11/2017 / 8:09 am

    Jaaa! Eindelijk iemand die het boek van Sarah óók verschrikkelijk vond! Ik hoor er altijd zoveel goede verhalen over van andere mensen en dan durf ik bijna niet meer te zeggen dat ik het super slecht vond. Uiteindelijk heb ik het boek wel uitgelezen, maar wel met wat tegenzin. Het boek van Jonas heb ik hier nog in de kast staan, ben daar erg benieuwd naar!

    • Maartje
      10/11/2017 / 4:30 pm

      Ik zag ook op mijn Goodreads alleen maar positieve reviews, ik kon me al niet voorstellen dat iedereen het zo goed vond, haha!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.