Boeken

Boeken die ik de afgelopen tijd las

De laatste keer dat ik over boeken schreef, is láng geleden. Ik geef mijn studie de schuld: doordat ik elke week een boek moest lezen, ging de plezier er wel een beetje af. ‘Normaal’ lezen kan ik ook niet meer: aangezien ik voor mijn studie altijd boeken moest analyseren, is dat nu een beetje hoe ik boeken normaal lees.

Nadat ik de afgelopen tijd het lezen van boeken een beetje had losgelaten, merk ik dat het plezier in lezen nu weer terugkomt. Vandaag wilde ik dus iets schrijven over de boeken die ik de afgelopen tijd heb gelezen! En met de afgelopen tijd bedoel ik dan heel 2017.

Als ik alle boeken bespreek, heb ik een lange blogpost, dus dat ik ga ik niet doen. In plaats daarvan laat ik je de mooiste en beste boeken zien die ik het afgelopen jaar las.

Even een noot vooraf: als je op de titel van het boek klikt, ga je naar de site van Bol. Als je dan ‘t boek koopt, krijg ik daar geld voor. Dan weet je dat. Als je dat doet: bedankt!

Haruki Murakami – De opwindvogelkronieken

Het noodlot slaat toe bij Toru Okada: zijn kat verdwijnt en zijn vrouw loopt weg. Hij gaat op zoektocht om zijn vrouw en kat terug te vinden en komt daar een vrouw tegen die altijd een rode plastic hoed draagt, een griezelige politicus en een best wel vreemde tiener.

Als je die samenvatting leest, denk je misschien: wat?! Dat was zo ongeveer wel wat ik ongeveer de eerste vijfhonderd bladzijden (het zijn er in totaal bijna 900) dacht. Er komen allerlei verschillende mensen in verschillende verhalen langs en in het begin had ik geen flauw idee wat ze met elkaar te maken hadden. Toch bleef ik doorlezen: de prachtige schrijfstijl van Haruki Murakami en de losse eindjes bij al die vreemde verhalen, zorgde ervoor dat ik door wilde lezen.

Nadat ik het boek gelezen had, wist ik nog steeds niet zo goed wat er precies gebeurd was. Maar dat vind ik het mooiste van de boeken Haruki Murakami: het is nooit helemaal duidelijk hoe alles in het verhaal zit, maar daardoor kan ik er weken over nadenken en allerlei verschillende theorieën bedenken.



Anousha Nzume – Hallo witte mensen

Hallo witte mensen van Anousha Nzume gaat over de privileges die je hebt als wit persoon en hoe je dat kunt erkennen. Het gaat er ook over dat racisme een systeem is, dat je daar onderdeel van bent en dat je dit kunt inzien en racisme kunt aanvechten.

Hallo witte mensen vind ik een must-read. Echt. Lees dit boek. Anousha Nzume legt termen als witte fragiliteit, institutioneel racisme, kleurenblindheid, exotisme en culturele toe-eigening op een heldere en duidelijke manier uit en geeft hierbij voorbeelden uit haar eigen leven. En eerlijk: ik schrok me kapot van die voorbeelden. Ik zie mezelf over het algemeen als best woke, maar ik had dus geen idee dat dit soort dingen in Nederland gebeuren.

Vooral het uitleggen van alle begrippen vond ik verhelderend. Ik lees vaker over racisme en volg gelukkig heel wat goede mensen op Twitter die daarover berichten, maar na het lezen van dit boek kan ik labels plakken op wat ik zie. Daarnaast staan er in het boek ook nog lees- en kijktips, voor als je meer informatie wil over een onderwerp, wat ik erg handig vind.

Enige minpunt? Nzume schrijft meerdere keren “Je zult nu wel denken dat…..” of “Je zult nu wel vinden dat….”, maar dan kwam er vervolgens iets wat ik totáál niet vond of dacht. Dat vond ik irritant.

 

Haruki Murakami – Mannen zonder vrouw

Mannen zonder vrouw is een verzameling van verschillende verhalen over verschillende eenzame, wanhopige mannen (of in de terminologie van Murakami: kleurloze mannen). De losse verhalen zijn zoals je van Murakami gewend bent: ze zijn prachtig opgeschreven, het is vaak een beetje vreemd en tegelijkertijd doet het ook een beetje pijn.

Ondanks dat het korte verhalen zijn, komen de personages goed uit de verf. Doordat de verhalen als thema de liefde en de kleurloze mannen hebben, passen ze goed bij elkaar.

Wat ik wel jammer vind, is dat er niet echt ‘magisch realisme’ in dit boek zit. De opwindvogelkronieken heeft dit bijvoorbeeld wel: er gebeuren allerlei dingen die helemaal niet kunnen, er lijkt een soort aparte werkelijkheid te zijn en het zorgt voor een vervreemend effect. Mannen zonder vrouw heeft dat niet, maar is desondanks een prachtig boek.



Henk van Straten – Wij zeggen hier niet halfbroer

Je hebt toch wel eens dat je aan herinneringen van vroeger denkt, dat je er een beetje naar van wordt en het wil wegstoppen en er niet aan wil denken, maar dat je toch niet kan stoppen om eraan te denken terwijl het 3 uur ‘s nachts is en de volgende dag om 5:30 de wekker gaat?

Nou, Henk van Straten heeft dus al die herinneringen opgeschreven in Wij zeggen hier niet halfbroer. Het boek is een verzameling van allerlei gedachten over zijn jeugd, een jeugd vol gekke familiebanden en drugs. Ik ben een fan van Henk van Straten en zijn mooie, eerlijke en observerende schrijfstijl. Dat kwam hier ook terug: alles wordt zo eerlijk beschreven, dat het soms pijn doet.

Dat waren dus de boeken die ik de afgelopen tijd heb gelezen. Welke boeken heb jij gelezen of ben je op dit moment aan het lezen? Ik ben benieuwd! Ik ben net begonnen aan De roodborst van Jo Nesbø en verder wil ik nog Het bezoek van de lijfarts van Per Olov Enquist lezen.

You Might Also Like

4 Comments

  • Reply
    Paula | MustMag.nl
    11/09/2017 at 8:47 am

    Tof dat je De Opwindvogelkronieken las. Ik wil ook wel iets van deze schrijver lezen binnenkort en ga beginnen in Norwegian Wood. Benieuwd hoe dat is!

    • Reply
      Maartje
      11/09/2017 at 9:21 am

      Leuk! Norwegian Wood is een van m’n favorieten.

  • Reply
    Rachelkromdijk
    11/09/2017 at 3:29 pm

    Oh wat een fijne review zeg ik lees heel veel van santa montefiore

  • Reply
    Karlijn
    13/09/2017 at 10:08 am

    Na een paar boeken van Murakami gelezen te hebben, moet ik zeggen dat zijn verhalen wel een beetje op elkaar beginnen te lijken. Toch ben ik wel benieuwd naar De opwindvogelkronieken, want zijn schrijfstijl is wel gewoon erg mooi.

  • Leave a Reply