Hoe veel troep van jou ligt er nog bij andere mensen thuis?

Hoe veel troep van jou ligt er nog bij andere mensen thuis?

Een paar weken geleden, vond ik dat het echt lekker ging met m’n minimalisme. Ons huis werd steeds opgeruimder, ik kocht geen nieuwe spullen en ik gaf de spullen die ik wilde houden een vaste plek. Totdat ik naar het huis van m’n ouders ging, daar de deur van m’n oude slaapkamer opendeed en zag hoe veel troep er daar nog lag.

Mijn interesse voor minimalisme kwam eigenlijk tegelijkertijd met mijn plannen om uit huis te gaan. Dat was best handig: ik verhuisde alleen de dingen die ik echt nodig had en mijn nieuwe huis was vrij minimalistisch.

Een paar weken terug hoorde ik van m’n moeder dat zij het huis wilden omgooien en eventueel mijn oude slaapkamer voor iets anders zouden willen gebruiken. Ik zei gelijk dat me dat een goed idee leek: die slaapkamer gebruikte ik toch niet. Ik kan me de laatste keer dat ik er sliep, niet meer herinneren. Ik zou in de tijd dat ze op vakantie waren, wel even m’n kamer leegruimen, zodat ze die zo snel mogelijk konden gebruiken.

Oh boy, I was wrong. Al meerdere dagen ben ik naar m’n oude slaapkamer gegaan om het leeg te ruimen, maar het einde is nog lang niet in zicht. Ik schrok me echt rot toen ik in mijn oude slaapkamer kwam. Ik had tegen mijn moeder gezegd dat ze alles wat ze in het huis vond en waarvan ze dacht dat het van mij was, op mijn bureau kon leggen. Daar was langzamerhand een stapel ontstaan. Ik deed een kastje open, en schrok van de hoeveelheid spullen die ik daar had weten in te krijgen.

Inmiddels ben ik al een heel eind gekomen. Alle aantekeningen van de middelbare school die ik nu toch niet meer begrijp, liggen in de papierbak. Alle oude make-upspullen en verzorgingsproducten zijn weggegooid.

En nu komt het moeilijkste gedeelte, want alle spullen die nu nog over zijn, zijn sentimentele spullen. Oude kleding waar ik goede herinneringen aan heb, een oude verjaardagskaart van mijn opa en oma, een oud sinterklaasgedicht van mijn opa, oude (analoge) foto’s en ga zo maar door.

Gelukkig gaat het nu de goede kant op, maar het kost tijd. Heel veel tijd. Maar ik ben blij dat ik het nu een keer goed doe. Ik had ook tegen m’n moeder kunnen zeggen dat ze al mijn spullen gewoon had kunnen opslaan, maar dan had ik denk ik altijd een soort druk gevoeld. Die druk voel ik nu ook nog, maar beetje bij beetje als ik aan het minimaliseren ben, merk ik dat die verdwijnt.

En zo zie je maar, dat je heel veel troep kunt hebben bij iemand anders thuis. Dat je kunt denken dat je erg minimalistisch bent, maar je gewoon ‘vergeten’ bent dat je nog heel veel troep hebt. Hoe veel dozen met troep staan er nog bij jouw ouders op zolder?

Dan nu, een foto waarop je de huidige situatie kunt zien. Met de hoop dat ik over een tijdje een foto kan delen van een compleet lege kamer.

Foto bovenaan door Jazmin Quaynor via Unsplash

Volg:
Share:

5 Reacties

  1. 21/08/2017 / 10:40 am

    Oei, dat lijkt me inderdaad moeilijk. Een uitspraak die mij heel erg geholpen heeft bij sentimentele voorwerpen is dat de herinnering in je hoofd zit, niet in de spullen. Succes nog!

    • Maartje
      21/08/2017 / 9:22 pm

      Die ga ik in m’n hoofd houden bij het opruimen!

  2. 21/08/2017 / 3:46 pm

    Lastig is dat inderdaad, je hebt al het zo lang niet meer gebruikt en toch voelt het niet goed om meteen weg te doen. Ik had ook nog dozen op zolder staan en heb inmiddels ook een hele hoop weggedaan. Het verbaasde mij echt hoeveel ik bewaard had. Succes nog even! Wat Janna zegt is inderdaad wel een goeie. Ook heb ik van sommige dingen een foto gemaakt, zodat het er nog wel soort van is en daarna het echte voorwerp weggedaan. Go you!

    • Maartje
      21/08/2017 / 9:22 pm

      Dankjewel en dat is ook een goede optie inderdaad!

  3. 23/08/2017 / 1:47 am

    Hahaha oeps pijnlijk dit. Ik heb sinds begin van de zomer een kamer en vind het nu juist zo lekker dat ik er eigenlijk alleen de spullen heb die ik echt gebruik of die ik nu gebruik, en alle ‘zooi’ met sentimentele waarde en dingen die ik misschien ooit nog ga gebruiken heb ik gewoon nog lekker in mijn kamer thuis/in de rest van mijn ouderlijk huis liggen. Heb wel een keer spullen die ik alleen in the name of jeugdsentiment houd in een doos gedaan zodat ik ze niet dagelijks tegenkom, maar vind het wel lastig om die weg te doen. Foto’s maken werkt soms inderdaad wel. Ben het trouwens wel een beetje eens dat de herinnering in je hoofd zit ipv in je spullen, maar zonder die spullen zelf is de kans echt veel groter dat ik nooit meer aan die herinnering denk, dus dan heeft het tastbare ding zelf toch ook nog wel toegevoegde waarde.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.